Bir şeyler oluyor
Benden ona,
Ondan bana,
Bir şeyler dokunuyor.
Ben açıldıkça açılıyorum,
O da uzanıp bana dokunuveriyor.

Ben çekiyorum,
O da benimle geliyor.
“Gel…” diyorum “Rüzgâr olalım”,
“Tamam!” diyor.
“Gel…” diyorum “Toprak” olalım,
“Tamam!” diyor.
Tıpkı bir kadın gibi akıyor deniz gözlü kadın!

Ama yoookkk, ilgisini canlı tutuyorum,
Soldurmuyorum öyle yüzünü deniz gözlü mavi kadının!
Hep bir şeyler oluyor,
Hep bir şeyler akıyor,
Deniz gözlü mavi kadınla aramızda…

Son günlerde daha da sık görüşür olduğum yoga eğitmeni bir arkadaşımın işi çıkınca bana devrediyor derslerini. Tam da elimdeki projeler bitmiş, işlerimi oturduğum bölgeye toplamaya çalışırken, “Tamam” diyorum, “Tabi ki dersleri ben veririm, ne güzel haber!”. Nasıl devredelim ilk dersi derken, arkadaşım; “Akıştayız hocam ya. Bakalım yani. Spontane. Beraber yaparız son dersi…” diyor.

Benim akıl tabi hemen fren yapıyor bu fikre! Önce koca bir; “Neee? Akıştayız derken? Nasıl yani beraber? Nasıl olacak şimdi spontane? Ne spontanesi ya! Olur mu canım öyle şey!” derken, bir bakıyorum, benim devreler yanmış, arızaya geçiyorum. Kafamda eviriyorum, çeviriyorum, döndürüyorum. Ama yok, olmuyor. Bir türlü iki hoca aynı anda spontane dersi düşünemiyorum. “Mutlaka bir plan olmalı, en azından planın spontanesi olsun ya, kargaşa olur yoksa!” diyorum. Gülüyorum sonra. “Aha! Yakaladın beni mavi gözlü kadın.” diyorum. “Sevdim bunu.” Sonra bırakıyorum kendimi akışa. “Tamam.” diyorum, “Mavi gözlü kadının bir bildiği vardır…”

Günler günleri kovalıyor. Zaman gelip çatıyor. Devir için buluşuyoruz. Ben tabi her türlü olasılığa hazırım artık. “Akışmış, spontanlıkmış, kim korkar! Hah! Yansın dünya ya! Tamam, Yogiyim ben, üstesinden gelirim. Anda kalırız, hallederiz.“ modundayım. Evrene güvenim tam. Peki, bu kadarla yetindim mi? Hayır. Tabi ki de bir B planım var. Kafamda dersi hazırlamışım bile. Hani olur da akamazsak diye yani. Asla korktuğumdan değil hani. Profesyonelim ben kafaları.

Mavi gözlü kadını görür görmez başlıyorum –biraz da espri ile-anlatmaya;

“Ya hocam, sen geçen benim devreleri yaktın. İçimden dedim ki; “dalga mı geçiyor, bu nedir ya? İki kişi plansız programsız ders mi verilirmiş. Ama sonra “Hım… Yok ya… Bak ne güzel… Zorladı beni… Ben varım.” dedim.”

“Sana ve ana bıraktım hocam kendimi. Ne dersen tamamdır. Haydi yapalım.” Diyorum.

Bir kahkaha atıyor. Oda masmavi oluyor mavi gözlü kadının kahkahasıyla. “Hadi ya, öyle mi dedim? Yok, hocam ya, sen ver dersi, hem ben de senin dersine gireyim, yoga yapayım“diyor.

Sen verdin ben verdim derken, kırmıyorum mavi gözlü kadını, “Tamam.” diyorum, “Zaten hazır ders benim kafamda” diyorum bıyık altından gülerek. “Tamam, yani, yakaladın beni, kaygımı korkumu bıraktım ama tabi ki de boş gelmedim, o kadar da değil” diyorum kocaman sırıta sırıta.

Mavi gözlü kadınla el ele kol kola giriyoruz derse.

Sınıfa anlatıyor mavi gözlü kadın. “Bu son. Gidiyorum bir süreliğine” diyor. Bir nevi veda ediyor. Kimi gözler üzgün. Kimi gözler meraklı. Saat doluyor. Akış bitiyor. Çok güzel geçiyor ders. Mavi gözlü kadının gözünden yaş geliyor. “Oh” diyor, “Ne iyi geldi.“

Ben alıyorum sazı elime sonra. Kısa bir devir teslim konuşması yapıyorum. Mavi gözlü kadının gidişi tam anlaşılmamış olacak ki sınıftan “Aaa gidiyor musun hocam?” sesleri geliyor. Mavi gözlü kadının gidişi o zaman ağırlaşmaya başlıyor. Bir laf dönüyor sonra uğultu gibi; “Güler yüz. Güler yüzünüz.” Güler yüzle kurulacak kaç cümle varsa sanki hepsini aynı anda kuruveriyorlar. Takılıyorum bu söze. Döndürüyorum kafamda. “Güler yüz!” Yazıyorum kafama “Mavi gözlü kadın! Güler Yüz!”

Aynı hafta bir gün aradan sonra ikinci ders vakti geliyor. Bu sefer tekim, mavi gözlü kadın yok. Gece zaten hep rüyalarımda güler yüz kovalamış beni. Bu nedenle, biraz yorgunum. Sınıfa giriyorum. Kendimden eminim. Başlıyorum anlatmaya. Yeni gelenler var. Önce kısa bir girizgâh yapıyorum. Uzun lafın kısası; “Mavi gözlü kadın yok artık ben varım” diyorum. Ve sonra güler yüzle akşamki kovalamacamızı anlatıyorum:

“Arkadaşlar merhaba. İlk dersimize başlıyoruz. Şimdi size bir hikâye anlatacağım. Dersten sonra eve gittiğim andan dün akşam dersinize hazırlanana kadar geçen sürede biraz heyecanlıydım. Hafif kafam karışık ve biraz da huzursuz gibiydim. En çok aklıma takılan şey şuydu. Hocanızın en çok güler yüzlü oluşundan bahsediyordunuz. Onu çok sevdiğiniz, gidişine de üzüldüğünüz için sanki bana alışmanız beni sevmeniz için- daha beni tanımanıza bile izin vermeden- onun gibi olmam gerektiği yani sanki olduğum halimden bile daha da güler yüzlü olmaya çabalamam gerektiğini düşündüm. Tam bu tuzağa düşmek üzereyken kendimi yakaladım ve ayıldım.

“Bir dakika ya, o zaman benim bu dersleri vermemin ne anlamı kaldı? Benim terapistliğim, kendime yaptığım onca öz değer, özgüven seanslarına ne oldu?” dedim.

“Hani hepimiz sadece var olduğumuz için değerliydik? Hani ben biriciktim, kimseye benzemek zorunda değildim, olduğum halimle değerliydim?”

Neyse ki düştüğüm tuzaktan çabuk çıktım. Hemen toparlandım ve bu farkındalıkları bugün sınıfta anlatmak üzere büyük bir huzurla kendim olabilme cesaretimi geri alıp bu kaygı enerjisinden kurtuldum.

Bugünün öğretisi de bu. Herkes biricik ve tektir. Hepimizin doğuştan getirdiği farklı farklı hediyeleri vardır. Birisi güler yüzlüdür, diğeri sakin ve dingindir. Birinden huzuru öğrenirsiniz, diğerinden coşkuyu. Siz yeter ki size verilen hediyeleri almaya açık olun. Ben şimdi tamamen size kendi bilgi ve deneyimlerimle yogayı aktaracağım. Son derece rahatım ve huzurluyum. Ben yalnızca benken bana verilen ışığı size yansıtabilirim. Ve şunu asla unutmayın. Yogada en çok istenmeyen ve insana en çok acı vereceği söylenen davranışlardan biri kendini başkalarıyla kıyaslamadır. Lütfen kendinizi başkalarıyla kıyaslamayın. Hepiniz biriciksiniz. Özel ve değerlisiniz. Kimse size benzeyemez. Özgünlüğünüzü kabul edin ve kucaklayın. O zaman gerçek mutluluğu bulacaksınız ve parlayacaksınız.”

Böylece ilk yoga felsefesi dersimi veriyorum…

Herkesin gözler ışıl ışıl. Başlar evet anlamında sallanıyor. Aramızda ilk bağlarımız kuruluyor… Derinleşiyoruz, bir oluyoruz…

İkinci hafta koşa koşa gidiyorum derse. Kafamda gene bir ders planı var. Bel ağrıları çalışacağız bugün diyorum. Herkes onaylıyor. Başlıyoruz derse. Ağırlıklı olarak matta sırt üstü uzanarak çalışıyoruz. Restoratif yoga, yoga terapi, tantra, yin yoga, bhakti yoga, mantra, nefes, müzik, hepsini harmanlıyorum. Ben ben değilim sanki. Ders kendi kendine akıyor, sözler ağzımdan çıkıveriyor. Kafamda tek bir hedef var. O da “doku düzeyine inen derin stresleri yüzeye çıkarıp sağaltmalarını sağlamak”.

Bel, pelvis, kasık, bacak derken konu kadınlığa, dişiliğe geliyor. Grubumuz ağırlıklı kadın. O gün de tüm öğrenciler bayan. Ne verirsem alıyorlar. O kadar açıklar ki. Daha da cesaretlendiriyorum. Başta ne yapacağımızı da anlatmışım. Bir oluyoruz. Derin kazı yapıyoruz. Dersin sonuna doğru değişik enerjiler hissetmeye başlıyorum. Artık gözlerimiz açık bile değil. Ben zaten bırakmışım kendimi kozmik güçlere. Bana, benden onlara, bir sürü şeyler akıyor. Hepimize bir şeyler oluyor. Sonra duruyoruz. Vakit geliyor, bitiriyoruz. Teşekkür ediyorlar. Ben diyorum asıl teşekkür ederim. Bu kadar kadın bir arada bana size hizmet etme şansı, sizinle, kadın gücüyle, enerjisiyle buluşma, beslenme fırsatı verdiğiniz için. Biri var ki çok derine inmiş, bir sürü şey yüzeye çıkmış, şifalanmış. Çok ağlamış. Gözlerinden yeniden yaşlar boşanıyor. Yeniden teşekkür ediyoruz. Ve ben o gün ders sonrası tüm işlerimi iptal edip direkt olarak eve dönüyorum.

Yol boyunca dersin etkisinden çıkamıyorum. O kadar huzurlu, o kadar mutluyum ki. Sanki binlerce annenin sevgi ve şefkatiyle sarmalanmışım. Sanki sonsuz bir huzurla doluyum. İçimden sürekli ama sürekli şükrediyorum. Eve bile yürüyerek, hoplayarak, zıplayarak insanlara laf atıp, çocuklara gülümseyerek dönüyorum.

Sonra, eve geldiğimde bir de bakıyorum ki, son zamanlarda taşınma, iş güç, projeler derken koşuşturan ve 2 aydır geciken menstürasyonuna seans bile yapamayan ben normal döngüme kavuşmuşum.

O kadınları şifalandırmaya çalışırken Ben, O kadınlar tarafından şifalandırılmışım. Birden dersteki kendi sözlerim geliyor aklıma. Mırıldanıyorum kendi kendime; “Kadın şifacıdır. Rahminde her şeyi dönüştürür, şifalandırır.” Gözümden iki damla yaş geliyor. İçimdeki kadın uyanıyor. Uzanıp içimdeki kadına dokunuyorum. Bir de, “İyi ki…” diyorum, “iyi ki mavi gözlü kadın!”

Namaste!

Kaynak: Rana Korkunç’ un www.yogadergisi.com sitesindeki yazısından birebir alıntıdır.

Bu ay okuyucularımız ile ne paylaşsam diye düşünürken aklıma geçenlerde müzisyen arkadaşlarımla yaptığımız bir sohbet geldi. Uzun süredir görmediğim arkadaşlarımla bir araya geldiğimizde konu haliyle yogaya geldi.

Yoga nedir, nasıl yapılır, yoga yapmak için illa ki stüdyoya mı gitmek gerekir derken kendimi tutamayıp başladım anlatmaya. Ben anlattıkça ilgileri arttı ve masaya bir derinlik, yogada “satvik” diye adlandırdığımız bir saflık hakim oldu. Neler mi konuştuk? Gelin şimdi birlikte o masaya gidip sohbete dahil olalım.

Yoga Nedir?

Yoga felsefi bir sistemdir.

Bana göre öncelikle bilinmesi gereken yoganın belki de en çok tasavvuf ile benzerlik gösteren felsefi bir sistem olduğudur. Yoga tasavvuf felsefesinde tanımlanan “insanı kamil” olma haline yani daha basit bir dille “insanın en iyi versiyonuna ve en yüksek potansiyeline” erişmesi için meraklısına yol gösteren, yıllarca uygulayıcıları tarafından denenmiş ve etkisi görülmüş temel öğretileri olan bir sistemdir. Yine tasavvufta da olduğu gibi yoganın da nihai amacı en sonunda “hiçbir şeye bağımlı olmayan sürekli ve sonsuz mutluluk hali, birlik” olarak basitçe tanımlanabilecek aydınlanma hali, yani erme haline ulaşmaktır.

Yoga, yazılı ve görsel medyada göründüğü gibi sadece yoga pozlarından oluşmaz. Hatta yoga pozları sadece dört yoga akımından birinin bir alt basamağı, uygulama adımlarından biridir. Bu adım diğer tavsiye edilen yoga adımlarını uygulamakta zorlananlar için bir alternatif olarak ve de meditasyon gibi diğer uygulamalara hazırlık olarak tavsiye edilir.

Peki, bu dört yoga akımı ve bahsettiğin diğer uygulamalar nedir?

Aslında her an yogadayız, yani yaşamın kendisi yogadır. Dört yoga akımından ilki kişinin erdemleri, çevresi ile ilişkileri ve kendi ile ilişkisini düzenleyen yoga akımıdır. Bu akım kişinin günlük hayatında başına dert açan, huzur ve sakinlikten uzaklaşmasına bazen de kronikleşirse hastalık yaratmaya kadar götürebilecek aklın kontrolü ile ilgilenir. Günlük hayatımızda bu akımın akıl ve duyu kontrol yöntemleri ile her an ve her yerde yoga yapabiliriz.

Söz ve fiil düzeyinde “yalan söylemeyerek, doğruluktan uzaklaşmayarak, hiçbir varlığa zarar vermeyerek, bize ait olmayanı almayarak, nefsimize hakim olarak, istifçilik yapmayarak, bedensel ve zihinsel olarak temiz kalarak, halinden memnun olarak, tek noktaya odaklı kararlılıkla çaba göstererek, okuma ve iç gözlem ile kendini eğiterek ve mutlak ve kutsal olan kendimizden daha üstün bir varlığın olduğunu algılayarak” her an yoga yapabiliriz.

Diğer bir yoga akımı ise Adanma, yani Sevgi yolu yogasıdır. Bu akım kabaca önce bir varlığa sevgi geliştirmek sonra bu sevgiyi taşırarak tüm varlığa ve evrene doğru genişletmek, taşırmaktır. Başka bir uygulama ise eylemlerimizi bizden daha üstün olan bir varlık seçerek ona adamaktır. Bu kısım sıkça söylediğimiz “Yaratılanı severim yaratandan ötürü” ye benzetilebilir. Bunu sanırım en kolay anne, baba ve kardeşlerimiz yapabiliyor. Örneğin, bir anne çocuk sahibi olduğunda tüm çocukları kendi çocuğu gibi hisseder ve sever, onların acılarını kalbinde hisseder. Ya da aşık olduğumuzda aşık olduğumuz kişiye duyduğumuz sevgiyi ailemize, işimize her şeye doğru genişletiriz. Bu ruh halinde olduğumuzun göstergesi de çevremizden bolca duyduğumuz “Aşık mısın?” sorusu olur. Tevazu ve alçakgönüllülük geliştirmek de bu akımda tavsiye edilir. Sevgi yolu yogasının en ünlü uygulayıcılarından biri Hindistan’ın Mevlana’sı olarak görülen Ramakrishna’dır.

Yaşamın kendisi de yogadır.

Geldik üçüncü yoga akımına. Bu akım benim en sevdiğim; Fiil yolu yogası. Yani yaptığımız fiillerde, diğer bir deyişle eylemlerde mükemmelleşerek yogadaki nihai birliğe aydınlanma seviyesine erişmek. Bunun anlamı yaptığımız eylemleri doğuracakları sonuçlara olan bağımlılığımızı bırakarak yapmaktır. Örneğin; iyilik yaparken karşılık beklememek, yani beklentilerimizi terk etmek. Eylemlerimizdeki meyve (menfaat, ödül) kazanma ya da sonuçları için endişe etmeyi bırakmak.

Bununla ilgili temel yoga metinlerinden biri olan Bhagavad Gita’ da çok güzel bir vecize var: “Fiilin meyvesine duyduğu bağımlılıktan kurtulmuş, her zaman halinden hoşnut olan, hiçbir şeye bağımlı olmayan kişi fiilde bulunduğu halde hiçbir şey yapmaz.” (4. bölüm 20.vecize)

Bu vecizeyi yaşamımıza dahil etmek için şöyle açıklayabiliriz. Diyelim ki aktif bir iş hayatınız var. Yapmanız gereken de bir dolu iş. Sadece yapmanız gerekenleri dürüst ve elinizden gelenin en iyisi olacak şekilde yapın. Sonra arkanıza yaslanın ve iyi ya da kötü sonuçları için endişelenmeyin. Bırakın. Bir sonraki işinize geçin. Bunu yaptığınızda nasıl rahatladığınızı ve aslında vecizede bahsedildiği gibi fiilde (eylemde) bulunurken bile fiilde bulunur gibi hissetmediğinizi sadece görevinizi yaptığınızı ve huzurlu olduğunuzu göreceksiniz.

Son yoga akımı filozofların yolu olarak tarif edilen Bilgi Yolu yogasıdır. Bu akımda kişinin zihinsel analiz ve sorgulama yöntemiyle gerçek bilgiye ve gerçek benliğine erişmesi tavsiye edilir. Kim olduğuna ve mutluluğun ne olduğuna dair yanlış tanımların ise bizi huzursuzluğa iteceği ve bunun da yani gerçek doğamızı ve gerçek mutluluğu bilmemenin de cehalet olduğu söylenir. Gerçek bilgiye ve mutluluğa entelektüel düzeyde analizler, sorgulamalar, okumalar, uygulamalar yaparak ulaşabileceğimiz ve aklı bir kez ikna edip gerçek bilgiye ulaştığımızda artık aydınlanabileceğimiz söylenir. Kulağa biraz zor geliyor ama tam da bu nedenle filozofların yolu deniyor.

Bu uygulamayı günlük hayatımızda aklımızı ikna etmek için temel metinleri okuyarak (yogik metinler, ya da örneğin Mevlana’nın eşsiz eseri Mesnevi, vb.) uygulayabiliriz. Mutluluk analizi yapabiliriz. Yani gerçek mutluluk nedir diye sorabilir üzerinde tefekküre dalabiliriz. Akıl, ruh, evren hakkında farkındalığımızı geliştirebilir ve her şeyden farklı olduğumuz ve egoya neden olan yanılsamalarımızdan kurtulabiliriz.

Tabii ki dört akımda tavsiye edilen öğretiler ve uygulamalar yukarıda yazdığım adımlarla sınırlı değil. Derya deniz bir sistem bu ve çok bilgi var. Ancak şimdilik uygulayabileceğiniz bu önerilerle konuyu bir sonraki yazılarımda daha detaylı açıklamak üzere burada bırakalım ve şöyle bitirelim:

Gerçek bir YOGİ günlük hayatındaki tüm tepkilerini bu akımlara göre verebilen ve tüm eylemlerini bu akımlara göre yönetebilendir.

Kimler yoga yapıyormuş el kaldırsın.

Namaste!

Kaynak: Rana Korkunç’ un www.uplifers.com sitesindeki yazısından birebir alıntıdır.