Efsun hanım özel yoga dersi verdiğim bir öğrencimin annesiydi. İkinci kez kanser olmuştu. Kızının tavsiyesi ile hastalığının şifalanması ve hem hastalığın hem de kemoterapi tedavisinin yarattığı stresin giderilmesine destek olması için yogaya başlamaya karar vermişti.

Betül annesine yogayı önerdiğini ve onun da yogaya başlamaya karar verdiğini söyleyince, ben de “Eğer istiyorsa siz aracı olmayın. Beni kendisi arasın. Böylece sizin etkinizde kalıp baskı hissetmemiş olur. Kendisi gerçekten istediği için yapar.” demiştim.

Bir gün telefon çaldı ve çok kibar bir hanım, “Merhaba ben Efsun, Betül’ün annesi. Yogaya başlamak istiyorum ben de.” dedi. Çok sevindim tabi ki. Hepimiz onun iyi olmasını istiyorduk ve ben de yoga ile ona bu süreçte destek verebileceğim düşüncesi ile heyecan duyuyordum. Telefonda onun için neler yapabileceğimizi anlattım ve birlikte ona önerdiğim program üstünde anlaştık. Hemen derslere başladık. İlk derste bedensel, zihinsel ve ruhsal düzeylerde belirgin bir rahatlama elde ettik.

Hatta ilk dersten sonra kontrole gitmişti. Normalde 5000’lerde olan bir değeri 900’ lere inince doktoru ve ailesi bile şaşırmıştı! Çok sevinmiştik!

Ama bir sonraki derse kadar maalesef ki değerleri tekrar yükselmişti. Dersin olduğu gün kızı beni arayıp acil hastaneye gittiklerini, annesinin kötüleştiğini söyledi. Efsun hanım hastanede müdahale edildikten sonra neyse ki sağ salim evine geri döndü.

Bir sonraki derste, Ona, “Nasılsınız? Geçen haftaki ders size ne kadar iyi gelmiş hemen etkilerini görmüşsünüz, değerleriniz düşmüş ama sonra yeniden kötüleşmişsiniz. Ne oldu? dediğimde, dersten sonra bir şeylere üzüldüğünü, üzüntüden dolayı yaşadığı stres sebebiyle değerlerinin tekrar yükselmiş olabileceğini söyledi. Ben de tatlı tatlı “Yapmayın, üzmeyin kendinizi, bakın iyi gelmiyor size dedim.” Gülümsedi. O an sanki ikimiz de biliyorduk. Gene üzülecekti…

Derslerde basit eklem hareketleri çalışıyorduk. Kemoterapiden yorgun düşen bedeninin yaşam enerjisini biraz dengelemesini sağlıyorduk. Nefes, ses ve yönlendirmeli meditasyon teknikleri ile de stresi gidermeye, doğal bağışıklığı aktive etmeye çalışıyorduk.

Efsun hanımcığım elinden geleni yapıyordu. Ama hem bedeni hem de ruhu çok yorgundu bu ikinci kez nükseden hastalıktan.

Diğer yandan da gördüğü sıcak kemoterapi tedavisi sebebi ile bağırsaklarında bir rahatsızlık yaşıyordu. Bu durum kendisinde sürekli bir akılsal ve fiziksel gerginlik yaratıyordu. Açıkçası Efsun Hanım zaten çok ama çok zor bir işin üstesinden geliyordu ve tüm bunlara rağmen güçlü ve dimdik duruyordu. Savaşıyordu kanserle ama metanetliydi ve fazlasıyla olgundu. Durumu kabulleniyor ama aynı zamanda da hem kendisi hem de sevdikleri için elinden geleni yapıyor, iyi olmaya çalışıyordu. Çünkü özellikle kemoterapiden sonra çok yorgun düşüyordu. Ayağa kalkıp gündelik yaşama dönmesi için en az bir hafta dinlenmesi gerekiyordu. Derslerimizi de kemoterapiden önceki bu bir haftaya planlıyorduk ki hem gücü yerine gelmiş olsun hem de bir sonraki kemoterapiye hazırlık olsun.

Tüm bunlara şahit oldukça ben hep içimden ona daha pasif, yani onu daha az yoracak bir modelle çalışmayı hayal ediyordum. Çünkü hastalık ilerliyor, kemoterapiler her seferinde daha fazla yoruyordu bedenini ve ruhunu. Giderek daha hızlı yoruluyor, yaşam gücü azalıyor bu da moralini bozup motivasyonunu düşürüyordu.

O dönemde henüz Reiki öğretmenlik eğitimi almamıştım. Sadece 3.derece Reiki uygulayıcısıydım. Efsun hanımın enfeksiyon riski de vardı. Bu yüzden iznini isteyip, bedenine dokunmadan aurası üzerinden ona Reiki de yapıyordum bazen.

Ama aslında onu Reiki’ye inisiye etmeyi çok istiyordum. “Ah” diyordum. “Ah keşke onu inisiye edebilsem. Kendi kendine sürekli Reiki yapabilse.” Çünkü böyle kronik hastalıklarda uzun uzun Reiki yapılması gerekiyordu. Böyle bir hastalığın oluşması uzun sürüyordu. Aynı şekilde bu ağır hastalığa uzun süreli ve sürekli Reiki yapılması hastalıkta dramatik bir değişim yaratılabilmesi için de gerekliydi.

Öte yandan da Reiki enerjisinin en belirgin etkisi stres duygusunu gidermesi, huzur ve kabul duygusunu arttırmasıydı. Bu hastalığın ve kemoterapinin yarattığı strese de çok iyi gelecek, kendini çok daha iyi hissedecekti biliyordum!

O dönem Reiki öğretmenim de bir eğitim açmıyordu. Ben de dayanamayıp ricada bulundum. “Hocam Reiki öğretmenlik eğitimi açabilir miyiz? Benim çalıştığım Yoga ve EFT öğrencilerim var. Onlara Reiki de öğretmek istiyorum” dedim. Ve sağ olsun hocam eğitim açabilecek kadar talep var mı diye bir baktı ve yeterli sayı oluşunca eğitim açıldı.

Çok mutluydum çok!

Eğitim başladı ama hocam 12 tam günlük, altı ay süren bir eğitim hazırlamıştı. Her ay, bir hafta sonu yeni bir şey öğreniyorduk. William Lee Rand ekolünden geldiğimiz için de ilk ay “Reiki 1 inisiyasyonu nasıl yapılır?” yerine “Şifa inisiyasyonu nasıl yapılır?” ile başladık eğitime.

Benim için de bir çeşit sabır sınavıydı sanki bu!

O kadar sabırsızlanıyordum ki, hemen bir sonraki ay gelsin de Reiki 1 inisiyasyonunu öğreneyim diyordum. Hemen Efsun hanımı Reiki’ye inisiye etmek istiyordum. Ama henüz öğrenemedim diye bekleyecek değildim ya! Bir an önce bir şeyler yapmalıydım. Tuhaf bir dürtüydü bu. Hala pek açıklayamıyorum. Ben de Reiki 1 inisiyasyonunu öğrenene kadar Şifa inisiyasyonunu uygulayıp Efsun hanımın hem enerjisi yükseltmek hem de stresini azaltmak istedim. Bu inisiyasyonu William Hoca şamanlarla çalıştığı dönemdeki deneyimlerini Reiki bilgisi ile harmanlayarak oluşturmuştu. Bu onun kendi Reiki öğretmenlerine ve Reiki’ye bir hediyesiydi. Bu inisiyasyon ile bir kişiyi Reikiye kanal yapmıyordunuz ama ona Reiki inisiyasyonu kadar güçlü bir enerji aktarımı yapıyordunuz ve bunu tamamen şifa için kullanıyordunuz. Uyguladığınız kişiye neyin şifalanmasını istiyorsa onun şifalanmasına niyet etmesini söylüyordunuz.

Eğitimden sonraki ilk dersimizde Efsun hanım’a Şifa inisiyasyonundan bahsettim. Neden bu şifayı uygulamayı önerdiğimi, nasıl fayda edeceğini anlattım. “İster misiniz, yapalım mı?” dediğimde, “Tamam yapalım.” dedi. Son zamanlarda ağırlıklı olarak yatakta uzanır pozisyondaydı pek dik oturamıyordu.  “İnisiyasyon için sadece beş dakika acaba sandalyede oturabilir misiniz?”dediğimde,  “Tamam oturabilirim.” dedi. O gün ona 1-2 kez ona Şifa inisiyasyonu yaptım bu şekilde. Sonra da Reiki 1 eğitimini alır almaz da hem kızlarını hem de Efsun Hanımı inisiye ettim Reiki’ye. Bazı günler hepimiz aynı anda orada oluyorduk ve hepimiz aynı anda O’na Reiki yapıyorduk.  O da kendine yapıyordu aynı anda.

Onu son ziyaretlerimden birinde bana dedi ki, “Rana biliyor musun yogayı kızlarım çok istiyor diye yaptım ama Reiki bana çok iyi geliyor. Hep yapıyorum. Hiç ellerimi kaldırmıyorum.”

Gerçekten de son zamanlarda ders için yatak odasına her girdiğimde hep masörünün ona hazırladığı Spa müzikleri CD’si eşliğinde kendine Reiki verirken buluyordum onu. Reiki ona çok iyi gelmişti. Reiki yaparken huzur buluyordu.

Sonraki günlerde, Efsun hanımın doktor kontrollerinde kanser hücrelerinin yayıldığı ve tekrar ameliyat olması gerektiği ortaya çıktı ve bir ameliyat daha oldu. Bu kez kolonunun bir kısmı alınmıştı. Torba takılmıştı. Fiziksel ve ruhsal olarak çok yorgundu. Artık ayakta ya da oturarak duramıyor, tamamen uzanıyor ve tüm gününü yatak odasına yatağında geçiriyordu.

Giderek durumu ağırlaştı ve en sonunda bir süre hastaneye yatırıldı. Bu süreçte zaman zaman bilinci açık zaman zaman da kapalıydı. Ben kızları ile sürekli temas halindeydim. Hem Efsun hanıma hem de ailesine uzaktan da Reiki göndererek onlara destek olmaya çalışıyordum. En son aldığım haberde bilinç kayıpları olduğunu söylediklerinde onun yüksek benliği ile konuşmaya çalıştım ve gitmek istediğini gördüm. Tam yılbaşı arifesindeydik ve ben Efsun hanımın yılbaşını beklediğini biliyordum. Bir yerde okumuştum. Ölüm döşeğindeki insanlar ölümlerini bu önemli günlerden sonraya ayarlıyordu. Bu süreç nasıl oluyor bilmiyorum ama Efsun hanıma da böyle oldu. Birkaç gün sonra kaybettik kendisini.

Efsun hanım, ailesinin bana anlattıklarına göre elleri sürekli bedeninde, kendine Reiki vere vere öte aleme geçmişti. Yani onu Reikiye bağladığım ilk günden beri ellerini nerdeyse hiç kaldırmamıştı üstünden. Kendine hep reiki verdi. Kızı da Reiki uyguluyordu ona hastanede sürekli. “İyi geliyor” diyormuş. Reiki ona huzur verdi. Geçişini kolaylaştırdı. Kızları ve eşi ile vedalaşabilmesini sağladı.

Ve, Efsun Hanım son yolculuğuna Reiki ile uğurlandı…

Peki, şimdi Reiki Efsun Hanımı “Şifalandırdı mı?”, “Şifalandırmadı mı?”

Asıl soru bu.

Bunun cevabı bizim ölümü nasıl algıladığımızla çok ilgili.

Benim bildiğim kadarı ile ruhlar “tamam artık gidiyorum” deyip gidiyorlar bu dünyadan. (Elbette kaderleri onlara bunu söyletiyordur muhtemelen. Çünkü hem dinler felsefesinde hem de felsefi birçok sistemde değişmez bir kaderden bahsediliyor ve en çok kabul gören varsayım da bu.) Ancak bunu bir kenara koyarsak, benim bu olayda en çok anladığım ve hissettiğim şey Reiki’nin Efsun Hanım’ın öte aleme geçiş yolculuğunu kolaylaştırmasıydı.

Giderken çok derin bir kuvvetle, Reiki ile bağ kurdu. Etrafında çok seveni vardı. Çok değerli, özel ve çok sevilen, sevgi dolu bir ailenin bir parçasıydı Efsun hanım. Ama yine de insandı. Metafizik bir alana geçecekti ve bu noktada bu metafizik aleme ait evrensel yaşam gücü enerjisi olan Reiki ile bağ kurmak onu o aleme de bağladı ve geçişi kolaylaştı.

Birçok kadim metinde bu tarz ruhani bilgilerle son nefesimizde bile karşılaşabileceğimiz, son nefesimizde bile aydınlanabileceğimiz anlatılır.

Efsun hanım da bence son nefeslerine yaklaşırken bu kadim enerji ile karşılaştı ve bunu çok onurlandırarak en güzel şekilde kullandı.

Efsun Hanım bana o kadar çok şey öğretti, öyle derin bir iz bıraktı ki. Biraz geç de olsa onun hikâyesini sizinle paylaşarak onun ruhunu da onurlandırmak istedim.

Bence o sadece bana değil hepimize bir şey öğretti. Hala da öğretmeye devam diyor.

Bu hikâye ile Efsun Hanım ve Reiki bize ölümün de bir şifa olduğunu öğrettiler. Ölümü ve Reiki’nin ölüm döşeğindeki hastalara nasıl yardım ettiğini anlattılar. Ölüm yolculuğunun da nasıl sevgiyle kucaklanabileceğini gösterdiler. O günden beri, Efsun hanım da benim en değerli öğretmenlerimden biri. Onu şükran ve sevgiyle kalbimde taşıyorum. İyi ki kaderimde onunla tanışmak vardı. Ben ona öğretmeye gittim ancak o bana öğretti.

Şimdi onun öyküsünü ben her eğitimimde yeni Reiki öğrencileri ile paylaşıyorum.

Onun deneyimleri yeni öğrencilere bilgi ve ilham olarak akıyor.

Onkoloji bölümünde hemşire olan ve Reiki konusunda tez yazan öğrencim “Reiki, ölüm ve kanser” hakkında sorular sorduğunda ona Efsun hanımın hikâyesini anlatıyorum. Şimdi onun hikâyesi tezlerde, üniversitelerde anlatılıyor olacak.

Teşekkür ederiz Efsun Hanım.

Teşekkür ederiz Reiki.

Sevgi ile kalınız,

Rana Korkunç

Aslı ile bir süredir yaşamında destek almak istediği konularda birlikte çalışıyorduk. Bu süreçte zaman zaman bu tekniklerin uygulayıcı eğitimleri de olduğundan, bunları alıp, kendi kendine de yardım edebileceğinden konuşuyorduk.

Bana, “Rana, sence hangi eğitimi almalıyım?” diye her sorduğunda, ben “Reiki eğitimi al bir an önce, sana çok yardımı olacak” diyordum.

Benimle çalıştığını bilen arkadaşları ve yakın çevresi benden Reiki eğitimi alıyordu. Ama sıra bir türlü Aslı’ya gelmiyordu. Ya aramıza mesafeler giriyordu ya da diğer sorumluluklarından ötürü bir türlü zaman bulunamıyordu. Bu bekleyiş sürüp gitti… Ta ki ben onun dibine taşınana kadar…

Artık, kızı da okula başlamıştı. Bir de ikinci çocuğuna hamile idi! Bu sefer bana “ne yapalım?” diye sorduğunda, ona daha farklı bir cevap vermeye başladım. Doğum süreci ile ilgili oldukça kaygılı ve stresliydi. Yeni bebeğine de hazırlıksız yakalanmıştı. Şaşkındı. “Reiki ve EFT öğretelim sana. Hemen!” dedim. “Hem şu andaki hamileliğin yarattığı strese, hem de doğum sürecindeki korkulara iyi gelir. Doğumdan sonra da seni daha çok sorumluluk bekliyor. 2 çocuklu bir anne olacaksın. Seni şimdiden biraz güçlendirelim. Böylece hem şu andaki stresin azalır hem de gelecek için kendini daha hazır ve güçlü hissedersin. Ama yine de, ben böyle söylesem de, sen boş ver. Kendi iç sesine, sezgilerine güven. Kimden, ne zaman, nerde, ne eğitimi almak istiyorsan, akışa bırak. En doğru zamanda gerçekleşecektir. “ dedim. Bu söylediğime kalpten inanıyor ve sürece güveniyordum. Yıllarca deneyimden sonra bunu öğrenmiştim. Ve sonunda öyle de oldu…

Bu konuşmadan kısa bir süre sonra, beni arayıp Reiki eğitimine geleceğini ilk söylediğinde inanamadım. O kadar sevindim ki. Hani nerdeyse diyeceğim ki, eğitimde onu canlı canlı görene kadar, ya bir aksilik olur da gelemezse diye nefesimi tuttum. Üstelik EFT eğitimi de alacaktı. Kulaklarıma inanamıyordum. Bu tekniklerin ona çok yardımı olacağını kendi deneyimlerimden bildiğimden onun adına o kadar mutluydum ki.

Reiki eğitimini online olarak da alabileceğini söylememe rağmen, O, yüz yüze almak istediğini söyledi. Eğitim bir tam gün sürüyordu. 2 güne bölebiliriz dedim ama O, “Eğitimi bölmek istemiyorum. Seninle o bir tam günü eğitimde geçirmek istiyorum.” dedi. Oh canıma minnet! Ben zaten bayılıyorum tüm gün Reiki’yi öğretmeye. Seve seve kabul ettim. Zaten kimseyi grup oluşması için bekletmediğimden, onun da eğitimini hemen ayarladım. Böylece ondan başkası olmadı eğitimde. Baş başaydık.

Reiki eğitimi iki bölümden oluşuyor. Öğleden önceki ilk bölümde Reiki hakkındaki teorik bilgileri aktarıyoruz. “Reiki nedir. Ne işe yarar?” vb. Öğleden sonraki bölümde ise ilk önce kişiyi Reiki enerjisine inisiye ediyoruz. Ardından kendi kendine ve başkalarına Reiki uygulamayı öğretiyoruz. Bu kısım ağırlıklı olarak pratik uygulama şeklinde geçiyor. Bazen vakit kalırsa öğrenciyle birbirimize Reiki de yapıyoruz.

Aslı’nın eğitimine de aynı sıralamayla başladık. Teori kısmında “Reiki nasıl çalışır” konusuna geldiğimizde, ben “Reiki’nin çalışması ile ilgili bir saç ayağı da sezgidir” deyince, Aslı, daha önce ona Reiki terapisi yaptığımızda yaşadığımız ilginç bir hikâyeyi de hatırlayarak, “… Nasıl yani ben de senin gibi her şeyi görecek miyim şimdi? …” dedi. Ben de kocaman bir gülümsemeyle “… Bilmiyorum, belki öyle, belki de değil dedim…” Çünkü gerçekten bilmiyordum.

Kendimize ya da bir başkasına Reiki yaptığımızda Reiki enerjisi akmaya başlar. Kişi bazen hemen, bazen de zaman içinde bu akışa dair bir şeyler hissetmeye başlar. Bazen ellerinde bir sıcaklık, bazen soğukluk, bazen basınç… Bazen de kendi bedeninde birtakım duyumlar hisseder. Aslında Reiki enerjisi çalışıyordur ve kişi hisleri yani sezgileri aracılığı ile daha fazla şey hissedebilmeye başlar. İşte bu noktada bazen kendine dair, bazen de enerji aktardığı kişiye dair bir takım sezgisel bilgiler edinebilir. Hatta Reiki yapılan ortam ve kişiler meditatif bir alan ve ruh halindeyse, bu etkiler, yani bu sezgisel farkındalık, daha da artar. İşte biz de, birkaç yıl önce Aslı’nın ilk Bireysel Reiki Terapisi’nde tam da bunu yaşamıştık. Aslı bunu hatırlıyordu şimdi. Çünkü çok şaşırmıştı! İlginç ve anlaşılmaz bir fenomen ortaya çıkmıştı.

Peki, neydi Aslı’yı böyle şaşırtan. Şoktan şoka sokan?

Bir gün, Aslı Bireysel Reiki seansı almak istedi ve evinde buluştuk. Sessiz, sakin bir oda ve uzanabileceği bir kanepe ayarlamıştı. Ben de başının altına bir yastık da koyarak, hafif bir müzik açtım. İsterse uyuyabileceğini söyledim. Uzunca bir tam beden tedavisi yaptım. Her ikimiz de sessizdik. Keyfini çıkarıyorduk. Seans esnasında birden bire içime bir bilgi doğdu.

“… Aslı daha önce bazı seçimler yapmış ve bu seçimler belli şeylere sebep olmuş. Fakat sonra pişman olmuş. İçinde bir uhte kalmış. Ve hala içinde bir yerde “keşke böyle yapmasaydım” diye hissediyor…”

Ve ben bu enerjiyi bu bilgiyle birlikte hissettim. O an bunu bana Reiki bir şekilde gösterdi. Ya da sezgimi arttırdı ve ben gördüm. Hangisi bilmiyorum. Sanırım hiçbir zaman da bilemeyeceğim. Ayrıca bilmek istediğimden de emin değilim. Çünkü ben genelde sonuca odaklanıyorum. Yani, bu olayda şunu anladım. Reiki bana bu pişmanlığı Aslı’ya söylememi istemişti. Artık bıraksın bu pişmanlığı diyordu. Böylece enerji akışı artacak diyordu sanki. Ben de aynısını ona söyledim.

“Aslıcığım, … Eskiden… Olmuş, sen… Yapmışsın… Ve keşke öyle yapmasaydım… Keşke şöyle yapsaydım diyorsun. Bununla ilgili suçluluk, pişmanlık ve vicdan azabı, bir çeşit eksiklik duyuyorsun… Ve bu konu hala enerji bedeninde duruyor. Bunu artık bırak. Hala taşıyorsun. Reiki yaparken bu bilgi açığa çıktı.” dedim. Aynen böyle demişti Reiki bana. Ben de aynısını ona söyledim. Ne eksik, ne fazla.

O da çok önceden yaşadığı ve belki de bilinç düzeyinde farkında bile olmadığı ama “pişmanlık ve keşke” olarak enerjisini tüketen bu konuyu fark etti. Ve bıraktı. Ama çok da şaşırmıştı.

İşte Reiki’nin sezgi ile çalışması biraz böyleydi. Ama yine de tam izah edemiyorduk. Çünkü zaten amacımız insanların sırlarını görmek değildi.

Biz Reiki ile çalışırken Reiki enerjisinin ellerimizi götürmek istediği yere götürmesine güvenmeyi öğreniyorduk. Yani birine Reiki verirken içimizden sezgisel bir his “ellerini boynuna götür” diyorsa buna güvenmeyi öğreniyorduk. Ve bazen Reiki uygularken içimizden gene bir ses, “… Bu ilişkiyi bitir, hayır bu kişi sana göre değil, sen eksik değilsin, sen değerlisin, … “ gibi daha bir sürü şey söylüyordu. Biz de en iyi öğretmen olan Reiki’nin bizi yönlendirmesine, bizi eğitmesine izin veriyorduk. Reiki’yi batıya götüren ve bugün bizlere ulaşmasında en büyük payı olan ünlü Reiki üstadı Bayan Takata’nın da söylediği gibi “Let Reiki teach you! / Bırak Reiki sana öğretsin!” Bırakıyorduk. Reiki bize öğretiyordu…

İşte ben de Aslı’ya bu hikâyeyi hatırlatıp, ona “… Bilemiyorum Aslıcığım. Belki bir şeyler duyarsın, belki görürsün, belki hissedersin… Ama amacımız bu değil. Görelim bakalım, neler olacak. …” dedim. Artık konuyu enine boyuna iyice açıkladığımı düşünüyordum. Ama bilmiyordum ki Aslı belli ki hala tam emin değil. Kafasında soru işaretleri var. Ve ben ne dersem diyeyim, kendisinin deneyimleyerek, hissetmeye, ikna olmaya, bu şekilde öğrenmeye ihtiyacı var.

Bazen olur bu eğitimlerde. Öğrencide bir şey oturmaz. Bir şeyi duymak yetmez. Görmeye, hissetmeye de ihtiyaç duyar. Bazen ben bunu çok ince bir şekilde hissetsem de üstünde durmam. Öğrencinin zamanla, deneyimle öğreneceğine inancım tamdır. Ama Reikiciğim bu fırsatları hiç kaçırmaz. Ne zaman biri içtenlikle bir soru sorsa, Reikiciğim hemen yardıma geliyor. “Buyrun, Reiki benim, bir sorunuz mu vardı”, deyip, kendini tanıtmak, sorularını cevaplamak istiyor meraklı ve heyecanlı yeni Reiki yolcularının…

Bu sefer de öyle oldu. Reikiciğim bize bir sürpriz yaptı.

Eğitimin sonunda bir yarım saat vaktimiz vardı. Sonra Aslı kızı Nehir’i okuldan almaya gidecekti. Okula giderken, taksiye binip, trafik olan bir bölgeye de gireceğinden, saatimize alarm da kurduk ki Nehir’i bekletmeyelim. Anneciği zamanında yetişsin okul çıkışına!

Ben Aslıyı şöyle cama karşı rahat bir sandalyeye oturttum. Aslı da inisiyasyondan sonra iyice gevşemişti. Eğitimi tamamlamanın da tatmini ile iyice rahatlamıştı. İnisiyasyondan sonra ellerini hiç kaldırmamış, kendi kendine Reiki vermeye devam ediyordu. Karnındaki bebeği de durumdan pek bir memnundu. Ev de çok sessizdi o gün ve Aslı “… Bu evi çok seviyorum, ne kadar huzur veriyor ”dedi. O gün gerçekten de apartman ve sokak oldukça sessizdi. Hafif bir müzik de açmıştık. Ben de eğitimi yetiştirdik diye iyice rahatlamıştım. Keyfimiz çok yerindeydi anlayacağınız.

Bu sefer, “… Fırsat bu fırsat, hadi ben de sana Reiki yapayım iyice arttıralım şifanı…” dedim. Onun elleri karnında, benim ellerim onun omuzlarında… Aslı hafif uyukluyor… Ben sessizce kendimi Reiki’ye bırakmışım. Boş bir kap gibiyim. Hiçbir şey düşünmüyorum.

Fakat bir süre sonra içimden şöyle şeyler geçmeye başladı.

“…Okula Aslı ile beraber mi gitsek… Nehir’e sürpriz mi yapsak? … Hatta beraber yemeğe falan mı gitsek?”

Önce, bu düşüncenin duyulmasına izin vermedim. Yani, hemen Aslı’ya söylemedim.

“… Acaba çok mu sıkıldım bu aralar. Dışarı mı çıkmak istiyorum. Belki de yeğenimi özledim onu göremediğim için. Acaba çocuk enerjisine mi ihtiyacım var? …”  diye düşünüp, biraz bekledim. Hani farkındalığıma gelen bu düşünceleri ben düşündüysem, farkına varınca kendiliğinden azalarak çözülür olmalıydı normalde.

Biraz bekledim. Ama yok. Çok ısrarlı bir ses bu. “Git” diyor. “Sürpriz” diyor. Baktım çok net bu ses. Çok baskın. Aslı’ya söyledim. Ama yavaş yavaş, yumuşata yumuşata.

“Siz çıkışta yemek yiyecek misiniz? Birlikte mi yesek? Nehir’e sürpriz mi yapsak?”  derken, en sonunda “Ya Aslı, Nehir’i okuldan almaya beraber mi gitsek?” dedim.

Aslı o şen gülüşü ile demez mi; “… ya Rana, biliyor musun, Nehir bu sabah sana geleceğimi biliyordu, arabada onu okula bırakırken dedi ki “… Anne, lütfen Rana ile beni okuldan almaya gelin, bana sürpriz yapın!”

Tabi ben o anda “İşte bu ya. Ah Reikiciğim ya. Sen ne alemsin. Gene yaptın yapacağını” diyerek yüksek bir kahkaha patlattım. Sonra da Aslı’ya anlattım;

 “Bak, hani sen sordun ya, nasıl oluyor bu sezgi? diye. “İşte böyle oluyor” dedim. “Ben masum masum sana Reiki verirken bu fikir önce bir düşünce olarak geldi. Emin olamadım. “Ben mi uydurdum?” diye düşünüp anlamaya çalıştım. Biraz bekledim. Ama bant kaydı gibiydi. Sürekli tekrarlıyordu. Birden bire açığa çıktı.” dedim.

“İşte bu sezgisel bir bilgi. Artık karşı koyulmaz bir hale gelince alıştıra alıştıra, uygun bir dille, seninle paylaşıyorum.” dedim.

İşte o anda, Aslı artık Reikide sezginin nasıl çalıştığını, sezgisel bilginin Reiki aktarırken nasıl açığa çıktığını, kendisi birebir deneyimleyerek öğrenmişti. Reiki’nin meraklı bir öğrenciyle kendi iletişimiydi bu. Beni bile aradan çıkarıp, gelip kendisi birebir öğretiyordu bazen. Ve bu yine bir Reiki mucizesiydi!

Peki, sizce Nehir ne yaptı bizi görünce dersiniz?

Sevinçten havalara uçtu!

Dileği gerçek olmuştu çünkü!

Birlikte yemek yedik, sohbet ettik.

Hiç ayrılmak istemedi, bitsin istemedi.

“Haftaya tekrarlarız, söz” deyip, ayrıldık.

Ben de bir sonraki haftayı iple çekiyorum!

İşte size Reiki’nin Nehir’in dileğini nasıl gerçekleştirdiğinin harika hikâyesi!

Belki bir gün Reiki’nin size de bir dilek sürprizi olur, kim bilir… Bize o kadar çok şey öğretiyor ki. Bazen öğretme heyecanımızdan sizinle öykülerimizi paylaşmaya fırsatımız olmuyor. Ama bu sefer, Nehir’in ve Aslı’nın hikâyesini unutmadan hemen size anlatmak, paylaşmak istedik. Biliyoruz ki en güzel, en hatırda kalan öğrenme hikâyelerle oluyor.

Şimdi bana “Reiki nedir?” diye sorarsanız, “Bence, Reiki, bir çocuğun dileğini gerçekleştirmektir, bir yönüyle de!” derdim. Bazen kırık bir kalbi onarır, bazen bir çocuğun masum hayallerini gerçekleştirir…

Umarız ki sizin de tüm hayırlı dilekleriniz gerçek olsun!

Sevgi ve sağlıkla kalınız,

Rana Korkunç